W obrębie przyjętych ram dochodzi do uruchomienia działań, które nie wynikają z potrzeby sprawdzenia ani z chęci ingerencji. Zmienność pojawia się jako efekt uboczny samego dopuszczenia przebiegu, a nie jako cel sam w sobie. Parametry nie organizują sekwencji, lecz pozostają biernym tłem, na którym zdarzenia mogą zaistnieć bez konieczności uzasadnienia. Każda realizacja zachowuje autonomię, ponieważ nie odnosi się do wcześniejszych ani późniejszych prób. Brak punktu odniesienia uniemożliwia ocenę, a tym samym znosi presję rozstrzygnięcia. To, co się wydarza, nie domaga się interpretacji, ponieważ nie aspiruje do znaczenia.
Inny porządek ujawnia się tam, gdzie elementy pozostają w tej samej przestrzeni operacyjnej bez wyznaczonych funkcji. Współobecność nie generuje interakcji, a brak interakcji nie prowadzi do rozpadu. Role nie są przypisywane, lecz zawieszone, co pozwala zachować płaskość struktury. Układ nie różnicuje istotności, ponieważ brak kryterium selekcji. Spójność nie jest efektem koordynacji, lecz konsekwencją braku napięć wymagających rozwiązania. Każdy składnik trwa w takim samym stopniu, niezależnie od kontekstu.
Z perspektywy czasu przebieg nie układa się w ciąg, lecz w zbiór równorzędnych momentów. Następstwo traci znaczenie, gdy żaden stan nie wynika z innego. Trwanie nie buduje historii ani pamięci operacyjnej. Zdarzenia pojawiają się i zanikają bez śladu, nie pozostawiając punktów zaczepienia. Różnica pomiędzy przedtem a potem ulega zatarciu, ponieważ brak mechanizmu jej utrwalenia. Czas pełni funkcję środowiska, nie narzędzia porządkującego.
Na poziomie relacji widoczny jest brak reaktywności, który nie oznacza bezruchu. Przesunięcia zachodzą lokalnie, nie wywołując efektów wtórnych. Oddziaływanie nie eskaluje, a zmiana nie domaga się odpowiedzi. Układ nie rozpoznaje bodźców jako zewnętrznych, przez co każda różnica zostaje wchłonięta bez konsekwencji. Zależności mają charakter chwilowy i odwracalny. Stabilność pojawia się jako efekt uboczny braku sprzężeń.
Granice nie wyznaczają obszarów, lecz rozmywają rozróżnienia. Przekroczenie nie stanowi momentu krytycznego, ponieważ nie zmienia jakości całości. Wnętrze i zewnętrze nie funkcjonują jako przeciwstawne kategorie. To, co zostaje naruszone, nie wymaga przywrócenia, a to, co stabilne, nie wymaga ochrony. Eksperyment utrzymuje się dzięki obojętności na lokalne fluktuacje. Każdy stan pozostaje równoważny wobec pozostałych.
Ostatecznie całość funkcjonuje bez potrzeby domknięcia ani podsumowania. Brak celu nie generuje braku sensu, lecz znosi konieczność jego poszukiwania. Każdy przebieg istnieje jako samodzielna obecność, niewłączona w serię ani proces rozwojowy. Trwanie nie prowadzi do zakończenia, ponieważ nie zostało zainicjowane w sensie kierunkowym. Eksperyment pozostaje możliwy tak długo, jak długo nic nie wymusza jego zmiany.