Na poziomie dopuszczalności ujawnia się działanie pozbawione intencji sprawdzania, w którym sam fakt uruchomienia zastępuje motywację. Zmienność nie jest wprowadzana, lecz zastana, a parametry funkcjonują jako ciche granice bez ambicji regulacyjnych. Każdy przebieg utrzymuje się w ramach własnej wystarczalności, nie odsyłając do innych konfiguracji. Brak punktu startowego znosi logikę sekwencji. To, co się wydarza, wydarza się bez roszczenia do trwałości.
Płaszczyzna operacyjna pozostaje jednorodna, ponieważ żaden element nie uzyskuje statusu wyróżnionego. Równorzędność nie jest postulatem, lecz konsekwencją braku kryteriów różnicujących. Współobecność nie prowadzi do sprzężeń, a izolacja nie występuje jako stan odrębny. Układ zachowuje spójność bez integracji. Każdy składnik trwa bez przypisanej roli, nie wymagając synchronizacji z pozostałymi.
Zamiast następstwa pojawia się nakładanie się chwil, które nie tworzą narracji. Trwanie nie akumuluje zdarzeń, a pamięć nie pełni funkcji porządkującej. Różnica pomiędzy przedtem i potem zostaje zawieszona, ponieważ brak mechanizmu jej utrwalenia. Czas działa jako warunek współistnienia, nie jako oś. Zdarzenia nie są rejestrowane jako punkty, lecz jako ciągłe tło.
Oddziaływania, jeśli się pojawiają, pozostają bezskutkowe. Zmiana nie inicjuje reakcji, a reakcja nie stanowi odpowiedzi. Układ absorbuje fluktuacje bez ich eskalacji. Neutralność relacji nie oznacza bezruchu, lecz brak konieczności odpowiedzi. Każde przesunięcie pozostaje lokalne i odwracalne. Stabilność wyłania się bez wysiłku.
Rozproszenie granic eliminuje potrzebę rozróżniania obszarów. Przekroczenie nie stanowi momentu krytycznego, a ciągłość nie wymaga ochrony. Wnętrze i zewnętrze tracą znaczenie operacyjne. Układ nie koryguje odchyleń, ponieważ nie rozpoznaje ich jako problemu. Każdy stan pozostaje dopuszczalny w tym samym stopniu.
W rezultacie całość trwa bez domknięcia i bez bilansu. Brak celu nie generuje napięcia, a brak wniosków nie jest deficytem. Każdy przebieg istnieje jako kompletna obecność, niewłączona w proces rozwojowy. Trwanie nie zmierza ku zakończeniu, ponieważ nie zostało uruchomione jako droga. Eksperyment pozostaje otwarty przez samą niekonieczność zmiany.