Eksperyment przebiega jako ciąg operacji zapisanych w czasie, bez przypisania im znaczenia poza samym faktem wykonania. Każda czynność istnieje jako zdarzenie rejestrowalne, nie jako element narracji prowadzącej do rezultatu. Kolejność nie implikuje zależności, a powtórzenie nie służy porównaniu. Procedura nie zakłada celu końcowego, lecz utrzymanie ciągłości zapisu. Parametry pełnią funkcję znaczników granicznych, nie narzędzi kontroli. Działanie następuje, ponieważ zostało dopuszczone, a nie dlatego, że było konieczne. Log nie odróżnia sukcesu od braku efektu. Każdy wpis pozostaje równorzędny wobec pozostałych. Eksperyment istnieje jako suma śladów, które nie tworzą historii. Rejestr nie zamyka się w wniosku, lecz w zatrzymaniu zapisu.
Założenia eksperymentu formułowane są jako aksjomaty tymczasowe, niewymagające dowodu ani potwierdzenia. Każde z nich obowiązuje wyłącznie w zakresie, w jakim nie zostaje podważone. Struktura opiera się na relacjach formalnych, które nie odnoszą się do rzeczywistości empirycznej. Przebieg nie testuje hipotez, lecz sprawdza spójność własnych warunków. Wnioski nie są wyprowadzane, ponieważ brak mechanizmu ich domykania. System pozostaje poprawny logicznie mimo braku rozstrzygnięć. Sprzeczność nie unieważnia całości, lecz funkcjonuje jako kolejny stan dopuszczalny. Eksperyment trwa w obrębie założeń, które nie roszczą sobie prawa do prawdziwości. Aksjomat nie jest fundamentem, lecz punktem zawieszenia.
Doświadczenie eksperymentu ujawnia się jako czyste trwanie, pozbawione obiektu i obserwatora. Nie istnieje moment rozpoczęcia ani zakończenia, a jedynie ciągła obecność zdarzeń. To, co się pojawia, nie jest interpretowane, lecz współobecne. Fenomen nie wskazuje na przyczynę ani skutek, lecz na fakt bycia. Eksperyment nie jest przeżywany, lecz zachodzi. Świadomość nie porządkuje przebiegu, ponieważ sama jest jego częścią. Każda zmiana pozostaje nieuchwytna jako zmiana, ujawniając się jedynie jako inny aspekt tego samego trwania. Sens nie wyłania się z obserwacji, lecz pozostaje zawieszony. Eksperyment nie jest doświadczeniem czegoś, lecz doświadczeniem bezprzedmiotowym.
Język użyty do opisu eksperymentu staje się jednocześnie jego polem działania. Terminy nie odnoszą się do operacji, lecz same funkcjonują jako operacje. Każde zdanie wykonuje ruch, który nie prowadzi do znaczenia, lecz do kolejnej konfiguracji pojęć. Opis nie reprezentuje przebiegu, lecz go zastępuje. Eksperyment zachodzi w przesunięciach znaczeń, w niedokładnościach definicji i w erozji odniesień. Słowa tracą funkcję narzędzi, stając się materiałem. Brak precyzji nie jest błędem, lecz warunkiem ciągłości. Język nie wyjaśnia, lecz utrzymuje strukturę. Eksperyment kończy się tam, gdzie kończy się możliwość mówienia bez wskazywania.
Parametry eksperymentu ulegają stopniowemu rozproszeniu, tracąc stabilność i jednoznaczność. Każda kolejna iteracja zwiększa poziom nieokreśloności, nie prowadząc jednak do rozpadu całości. System funkcjonuje w stanie kontrolowanej entropii, w której porządek i rozpad są nierozróżnialne. Precyzja zanika bez wywoływania awarii. Zmienność staje się normą operacyjną, a odchylenie przestaje być kategorią użyteczną. Eksperyment nie stabilizuje się, lecz dryfuje w obrębie dopuszczalnych stanów. Energia procesu nie jest kierunkowa, lecz rozproszona. Trwanie nie wymaga równowagi, a jedynie braku punktu krytycznego. Eksperyment kończy się nie przez zakończenie, lecz przez całkowite rozmycie granic.
Całość utrzymuje się jako układ zdolny do dalszego trwania mimo zaniku funkcjonalnych rozróżnień. Procedura, aksjomat, doświadczenie, język i entropia współistnieją bez potrzeby synchronizacji. Eksperyment nie wybiera jednego trybu, lecz pozwala im nakładać się bez hierarchii. Brak spójnego modelu nie prowadzi do sprzeczności, lecz do stabilnej niejednoznaczności. Każde ujęcie pozostaje lokalne i tymczasowe. Eksperyment nie zmierza ku integracji, lecz ku utrzymaniu różnicy. Całość nie wymaga domknięcia, ponieważ nie została rozbita. Eksperyment trwa jako struktura, która nie rozpoznaje własnego zakończenia.
Eksperyment 5 ujawnia napięcie pomiędzy obecnością a zanikiem zapisu. Działanie nie prowadzi do ujawnienia, lecz do rozproszenia. Elementy współistnieją bez ról i bez wymiany. Czas funkcjonuje jako warstwa, nie jako ciąg. Relacje mają charakter pasywny, a granice pozostają niewskazywalne. Całość pozbawiona jest narracji i rozwoju. Przebieg istnieje jako forma obecności, niewymagająca uzasadnienia ani konsekwencji.