Eksperyment realizuje się jako napięcie pomiędzy zapisem a jego brakiem, gdzie każdy przebieg istnieje równie mocno w tym, co zostało wykonane, jak i w tym, co nie zostało utrwalone. Działanie nie jest inicjowane decyzją, lecz pojawia się jako efekt minimalnego przesunięcia w stanie równowagi. Parametry nie wyznaczają zakresu kontroli, lecz obszar obojętności, w którym wynik przestaje mieć znaczenie. Eksperyment nie zmierza ku ujawnieniu, lecz ku rozproszeniu. Każdy akt pozostaje niepełny, ponieważ pełnia wymagałaby rozstrzygnięcia. Przebieg trwa w zawieszeniu pomiędzy obecnością a zanikiem. To, co zostało wykonane, nie dominuje nad tym, co mogło się wydarzyć, lecz nie miało potrzeby zaistnieć.
Struktura eksperymentu nie organizuje elementów w układ funkcjonalny, lecz pozwala im pozostawać w stanie równoległym. Każdy komponent istnieje bez przypisanej roli, a jego obecność nie wynika z konieczności. Układ nie rozróżnia pomiędzy elementem istotnym a pobocznym, ponieważ brak kryterium istotności. Eksperyment nie posiada centrum decyzyjnego ani obszarów peryferyjnych. Spójność nie jest efektem integracji, lecz brakiem konfliktu. Elementy współistnieją bez wymiany i bez wpływu. Relacja nie prowadzi do zmiany, a zmiana nie jest warunkiem relacji.
Czas w eksperymencie ujawnia się jako warstwa, nie jako ciąg. Zdarzenia nie następują po sobie, lecz nakładają się bez hierarchii. Przebieg nie posiada kierunku ani tempa. Każdy moment istnieje w równym stopniu, niezależnie od tego, czy zostaje rozpoznany. Eksperyment nie wykorzystuje pamięci, ponieważ pamięć implikowałaby selekcję. Trwanie nie jest mierzone, lecz utrzymywane. To, co zanika, nie znika, lecz traci możliwość odróżnienia. Czas nie porządkuje, lecz rozmywa różnice.
Relacje pomiędzy elementami mają charakter pasywny. Współobecność nie prowadzi do interakcji, a interakcja nie jest warunkiem istnienia. Układ nie reaguje, ponieważ reakcja zakłada bodziec. Eksperyment nie identyfikuje źródeł ani skutków. Każde zdarzenie pozostaje samoistne i niewiążące. Zależności nie eskalują, a ich brak nie generuje pustki. To, co wydaje się nieruchome, pozostaje w stanie subtelnej zmienności, która nie domaga się nazwania.
Granice eksperymentu są rozproszone i niemożliwe do wskazania. Przekroczenie nie jest aktem, lecz zanikiem rozróżnienia. Układ nie operuje pojęciem wnętrza ani zewnętrza. Wszystko, co się pojawia, już należy. Stabilność nie jest osiągnięciem, lecz efektem braku napięcia. Eksperyment utrzymuje się dzięki niezaangażowaniu w własny przebieg. To, co trwa, nie domaga się ochrony. Granica istnieje wyłącznie jako pojęcie, nie jako funkcja.
Całość funkcjonuje jako układ pozbawiony narracji i rozwoju. Eksperyment nie zmierza ku zakończeniu, ponieważ zakończenie wymagałoby bilansu. Każdy przebieg pozostaje wystarczający bez odniesienia do innych. Brak celu nie generuje braku sensu, lecz znosi jego potrzebę. Eksperyment trwa jako forma obecności, nie jako działanie. To, co istnieje, istnieje bez powodu i bez konsekwencji. Całość pozostaje otwarta, ponieważ nigdy nie została zamknięta.
Eksperyment 8 przedstawia przebieg pozbawiony punktu zerowego. Równoległość elementów zastępuje porządek. Pamięć operacyjna nie powstaje, a zdarzenia nie pozostawiają śladów. Neutralność oddziaływań stabilizuje układ bez kontroli. Granice tracą znaczenie operacyjne. Każdy stan pozostaje równorzędny. Całość trwa jako zamknięta obecność, niewłączona w proces rozwojowy.