Eksperyment ujawnia się jako konfiguracja napięć pomiędzy tym, co zostało wykonane, a tym, co mogło zostać wykonane, lecz nie zostało. Każdy przebieg istnieje w trybie potencjalności, a jego aktualizacja nie wyczerpuje zbioru możliwości. Działanie nie jest realizacją planu, lecz chwilowym zagęszczeniem wariantów. Parametry nie ograniczają pola eksperymentu, lecz je rozmywają, pozostawiając przestrzeń dla alternatywnych trajektorii. Przebieg nie zamyka się w fakcie, ponieważ fakt nie jest jednostką stabilną. Eksperyment trwa jako relacja pomiędzy obecnością a możliwością, bez konieczności ich rozstrzygania. Każda próba pozostaje niedopełniona nie z powodu braku, lecz z nadmiaru. To, co się wydarzyło, nie ma pierwszeństwa wobec tego, co mogło się wydarzyć.
Struktura eksperymentu opiera się na równoczesnym współistnieniu sprzecznych stanów, które nie wymagają redukcji. Układ dopuszcza nieciągłość bez jej formalnego zaznaczenia. Elementy nie wykluczają się wzajemnie, ponieważ nie konkurują o miejsce w sekwencji. Każdy komponent funkcjonuje jako niezależna intensywność, nie jako część całości podporządkowanej porządkowi. Eksperyment nie rozwiązuje napięć, lecz je utrzymuje. Brak decyzji nie jest zawieszeniem, lecz stabilnym trybem pracy. To, co wydaje się niespójne, zachowuje wewnętrzną zgodność na innym poziomie opisu. Układ nie dąży do syntezy, ponieważ synteza oznaczałaby utratę rozpiętości.
Czas w eksperymencie nie pełni funkcji osi porządkującej, lecz pola nakładania się trwających stanów. Przeszłość nie stabilizuje teraźniejszości, a przyszłość nie wynika z wcześniejszych przebiegów. Każdy moment zawiera w sobie możliwość zmiany bez jej aktualizacji. Eksperyment nie porusza się naprzód ani wstecz, lecz pozostaje rozciągnięty. Trwanie nie akumuluje doświadczenia, ponieważ doświadczenie nie zostaje zapisane. Sekwencja nie ma rytmu, a powtórzenie nie ustanawia regularności. To, co się wydarza, nie zajmuje miejsca w czasie, lecz współistnieje z innymi wariantami tego samego zdarzenia. Czas staje się medium nierozróżnialności.
Relacje pomiędzy elementami nie są relacjami wpływu, lecz współobecności w tym samym polu możliwości. Eksperyment nie generuje skutków, lecz przesunięcia intensywności. Każde działanie zmienia konfigurację potencjałów, nie wprowadzając trwałej różnicy. Układ nie reaguje, lecz przemieszcza akcenty. Brak reakcji nie oznacza braku zmiany, lecz zmianę pozbawioną formy. Eksperyment nie wytwarza rezultatów, ponieważ rezultat wymagałby zamknięcia pola. Zamiast tego utrzymywana jest ciągła otwartość, w której każda relacja pozostaje odwracalna. To, co zostało naruszone, nie domaga się naprawy.
Granice eksperymentu funkcjonują jako obszary o zmiennej gęstości, a nie jako linie oddzielające. Przekroczenie nie jest aktem, lecz płynnym przejściem pomiędzy stanami nierozróżnialnymi jakościowo. Układ nie identyfikuje momentów krytycznych, ponieważ nie operuje progami. Eksperyment utrzymuje się dzięki rozproszeniu, nie dzięki kontroli. Stabilność nie jest osiągana, lecz pojawia się lokalnie i zanika bez konsekwencji. To, co trwa, nie wymaga utrwalenia. Każda konfiguracja rozpływa się w kolejnej bez śladu. Eksperyment nie kończy się, ponieważ nie posiada formy, która mogłaby zostać zakończona.
Całość pozostaje w stanie nieustannej aktualizacji możliwości, bez przejścia w fazę realizacji. Eksperyment nie rozpoznaje siebie jako zamkniętej struktury, lecz jako pole zdarzeń o zmiennej intensywności. Brak nadrzędnej zasady nie prowadzi do chaosu, lecz do równowagi dynamicznej. Każdy przebieg jest równorzędny wobec innych, ponieważ żaden nie ustanawia normy. Eksperyment trwa jako proces bez historii i bez celu. To, co istnieje, istnieje jedynie w relacji do tego, co mogłoby istnieć. Całość nie domaga się interpretacji, ponieważ pozostaje wystarczająca jako otwarta możliwość.
Eksperyment 6 składa się z lokalnych decyzji, które nie budują strategii. Każdy moment pojawia się jako samodzielna obecność, niepowiązana z innymi. Struktura rozprasza odpowiedzialność, eliminując hierarchię. Czas ulega fragmentaryzacji, znosząc następstwo. Relacje pozostają odwracalne i niewiążące. Granice mają charakter opisowy, nie operacyjny. Całość trwa bez akumulacji i bez kierunku, zachowując stabilną neutralność.