Eksperyment przebiega jako sekwencja minimalnych decyzji, które nie kumulują się w strategię ani plan. Każde działanie pojawia się lokalnie, bez odniesienia do całości i bez ambicji jej modyfikowania. Parametry funkcjonują jako warunki chwilowe, nie jako elementy sterujące. Przebieg nie rozwija się, lecz odnawia w kolejnych odsłonach tej samej dopuszczalności. Eksperyment nie zakłada progresu, ponieważ progres wymagałby punktu odniesienia. To, co się wydarza, nie wynika z poprzedniego stanu, lecz z aktualnej dostępności. Każdy moment pozostaje samowystarczalny, a jego istnienie nie wymaga potwierdzenia przez następny. Trwanie nie buduje ciągu, lecz serię niepowiązanych obecności.
Struktura eksperymentu opiera się na rozproszeniu odpowiedzialności pomiędzy elementami, które nie pełnią ról stałych. Układ nie deleguje funkcji, ponieważ brak celu wymagającego ich realizacji. Każdy komponent pozostaje aktywny tylko w sensie istnienia, nie działania. Brak hierarchii nie jest założeniem, lecz konsekwencją braku kryteriów nadrzędności. Eksperyment nie posiada centrum decyzyjnego ani punktów krytycznych. Spójność nie wynika z koordynacji, lecz z obojętności na brak synchronizacji. Elementy współistnieją, nie tworząc systemu zależności.
Czas w eksperymencie ulega fragmentaryzacji, nie tworząc ciągłości narracyjnej. Przebieg nie ma rytmu ani tempa możliwego do uchwycenia. Zdarzenia nie są następstwami, lecz przypadkami współobecnymi w tej samej ramie trwania. Eksperyment nie pamięta swoich wcześniejszych stanów, ponieważ pamięć implikowałaby selekcję. Każdy moment pojawia się jako pełny i nieodsyłający do innych. Trwanie nie jest mierzone, lecz tolerowane. Czas nie służy porządkowi, lecz zniesieniu różnicy pomiędzy przedtem a potem.
Relacje pomiędzy elementami mają charakter warunkowy i odwracalny. Żadne oddziaływanie nie utrwala się jako reguła. Eksperyment nie reaguje, ponieważ reakcja wymagałaby rozpoznania bodźca. Wszystko, co się pojawia, traktowane jest jako równorzędne. Brak reakcji nie oznacza bezruchu, lecz stan bez konieczności odpowiedzi. Zmiana nie generuje konsekwencji, a konsekwencje nie są oczekiwane. Układ pozostaje w stanie ciągłej dostępności bez aktywacji.
Granice eksperymentu są zmienne i lokalne, nie tworzą spójnej linii oddzielenia. Przekroczenie nie zmienia statusu zdarzeń, ponieważ status nie jest kategorią operacyjną. Układ nie rozróżnia pomiędzy wnętrzem a zewnętrzem. Stabilność pojawia się chwilowo i zanika bez śladu. Eksperyment nie broni swoich granic, ponieważ nie są one funkcjonalne. To, co zostaje naruszone, nie wymaga przywrócenia. Granica pozostaje efektem opisu, nie działania.
Całość funkcjonuje jako układ zdolny do trwania bez akumulacji i bez rozwoju. Eksperyment nie zmierza ku zakończeniu ani nie oczekuje kontynuacji. Każdy przebieg pozostaje równorzędny wobec innych, bez tworzenia serii. Brak kierunku nie generuje chaosu, lecz stabilną neutralność. Eksperyment istnieje jako forma obecności pozbawiona intencji. To, co trwa, trwa bez potrzeby uzasadnienia. Całość nie domyka się, ponieważ nie została rozdzielona.
Eksperyment 9 ujmuje działanie jako fakt dopuszczalności bez intencji utrwalenia. Płaszczyzna operacyjna pozostaje jednorodna, a czas znosi narrację. Oddziaływania są bezskutkowe, a stabilność pojawia się bez wysiłku. Rozproszone granice eliminują krytyczne momenty. Całość nie zmierza ku zakończeniu, ponieważ nie została uruchomiona jako droga. Przebieg pozostaje otwarty dzięki niekonieczności zmiany.