Eksperyment funkcjonuje jako tryb sprawdzania granic formalnych bez intencji ich przekroczenia. Każde działanie inicjowane jest jako próba zgodności, a nie jako akt zmiany. Procedura nie prowadzi do odkrycia, lecz do potwierdzenia zakresu, w którym odkrycie nie jest wymagane. Parametry utrzymują swą rolę wyłącznie jako znaki dopuszczalności, nie jako narzędzia sterowania. Przebieg realizuje się w obrębie znanych ram, lecz nie korzysta z ich stabilności. Eksperyment nie zakłada napięcia pomiędzy poprawnością a błędem. Każda operacja zachodzi, ponieważ mieści się w dopuszczalnym zbiorze. Działanie nie zmierza do weryfikacji, lecz do podtrzymania ciągłości formalnej. To, co się wydarza, wydarza się bez roszczenia do znaczenia.
Układ eksperymentalny utrzymuje spójność bez potrzeby centralnego punktu odniesienia. Elementy pozostają rozmieszczone równomiernie w przestrzeni operacyjnej, bez hierarchii i bez priorytetów. Funkcja nie wyznacza pozycji, a pozycja nie implikuje funkcji. Struktura nie organizuje elementów w sekwencję, lecz pozwala im współistnieć bez kolejności. Brak centrum nie oznacza rozproszenia, lecz inny rodzaj porządku. Eksperyment nie posiada osi, wokół której mógłby się obracać. Każdy komponent zachowuje autonomię w granicach wspólnej obecności. Spójność wynika z braku konieczności synchronizacji.
Czas w eksperymencie nie pełni roli miernika ani zasobu. Przebieg nie jest rozciągnięty pomiędzy początkiem a końcem, lecz utrzymuje się w stanie ciągłego teraz. Moment nie wynika z poprzedniego i nie przygotowuje następnego. Eksperyment nie rejestruje przeszłości ani nie antycypuje przyszłości. Trwanie jest jedynym trybem istnienia. Każde zdarzenie pojawia się i zanika bez pozostawienia śladu. Brak akumulacji nie jest deficytem, lecz warunkiem stabilności. Czas nie porządkuje, lecz umożliwia współwystępowanie. Eksperyment trwa bez historii.
Relacje pomiędzy elementami mają charakter formalny, nie dynamiczny. Współobecność nie prowadzi do wpływu ani do zmiany stanu. Każdy komponent zachowuje własną integralność niezależnie od pozostałych. Eksperyment nie generuje reakcji łańcuchowych ani efektów ubocznych. Zmiana jednego parametru nie implikuje przesunięć w innych obszarach. Układ nie reaguje, ponieważ nie rozpoznaje bodźców jako odrębnych. Wszystko, co się pojawia, mieści się w tym samym porządku. Brak interakcji nie oznacza izolacji, lecz równoczesność bez zależności.
Granice eksperymentu wyznaczone są formalnie, lecz nie funkcjonują jako bariery. Przekroczenie nie powoduje zmiany statusu zdarzeń. Każdy stan pozostaje równoważny wobec pozostałych. Eksperyment nie operuje pojęciem ryzyka ani nie przewiduje punktów krytycznych. Stabilność nie jest celem, lecz efektem ubocznym braku eskalacji. Układ nie wzmacnia ani nie tłumi zdarzeń. Wszystko pozostaje na tym samym poziomie intensywności. Granica nie oddziela, lecz rozprasza znaczenie różnicy.
Całość funkcjonuje jako system utrzymujący formalną poprawność bez potrzeby domknięcia. Eksperyment nie zmierza ku zakończeniu, ponieważ nie został rozpoczęty w sensie operacyjnym. Brak rozstrzygnięć nie powoduje napięcia. Każdy przebieg jest równorzędny i samowystarczalny. Układ nie produkuje wiedzy ani jej nie traci. Eksperyment trwa jako struktura pozbawiona celu, lecz zdolna do dalszego trwania. To, co pozostaje, pozostaje bez potrzeby uzasadnienia.
Eksperyment 7 akcentuje obojętność układu wobec własnego przebiegu. Zdarzenia pojawiają się jako efekt dopuszczenia, nie inicjacji. Parametry pozostają tłem bez funkcji sterującej. Czas działa jako środowisko, a nie narzędzie porządkujące. Relacje nie eskalują, a granice rozmywają rozróżnienia. Całość funkcjonuje bez potrzeby domknięcia, utrzymując się dzięki braku wymuszeń.